Uzun yıllar önce budist bir rahip nirvanaya ulaşmak için bi ibadete girişmiş.

Bu ibadet bizim oruç gibi ama daha farklı bi şekilde uygulanıyormuş. Yemek orucu değil de uyku orucuymuş.

Yani rahip dini inanışına göre 3 ay uyumayacakmış. Niyet etmiş başlamış oruca. 1 ay geçmiş, 2 ay geçmiş rahipte tık yok derken son ayın son haftası gelmiş. rahip zor dayanıyormuş.

Son günler de geçmeye başlamış ve ibadetin son günü yani 90. gün rahibin çok uykusu gelmiş. Öyle ki göz kapakları kendiliğinden kapanıyormuş. Rahip düşünmüş ve ibadetini bozmamak için göz kapaklarını kesmiş ve fırlatıp atarak son günü de uyumadan geçirmiş.

Ancak nirvanaya ulaşmış mı ulaşamamışmı bilinmiyor ama fırlatıığı göz kapakları toprağa düşmüş ve düştükleri yerde bir bitki filizlenmiş.

Şu an bu bitkiye de ÇAY diyoruz. O günden sonra o bitkiyi kaynatıp içenlerin uykusu gelmezmiş...